علشقش بودم یا وابسته اش! عشق بود یا عادت! از تنهایی من بود یا خوبی اون! محبت اون زیاد بود یا من ندید بدیده محبت! اون زیادی گرم بود یا من زیادی سرد! اون زود بزرگ شده بود یا من هنوز بچه بودم! اون وفادار بود یا من خیانت کار! چهره اش رو دوست داشتم، از موهای مشکی بلندش خوشم می اومد، متانتی که تو رفتارش بود شیطنتش رو مخفی می کرد، بوی تنش گیجم می کرد، گرمی دستاش گرمم می کرد، لب هاش مستم می کرد، بوسه هاش وقتی گیتار می زد زنده ام می کرد، از سمجی اش لذت می بردم، آغوشش برام مسکن روح بود. آریا سنش خیلی کم بود؛ سه سال از من کوچکتر بود. از همه بدتر اینکه پسر دایی ام بود. خونه شون هم خیلی نزدیک. هر روز پیش هم بودیم و همه جا هم با هم. به هر تعدادی که می بوسیدمش ازش می شنیدم که نمی تونه ازم بگذره. فقط خدا و ساعت اتاق مامان بزرگ شاهد عشق بازی هر روزمون بودند؛ فقط همون ساعت بود که می تونست روزی دو بار برامون زمان رو نگه داره تا برنده مسابقه لانگست کیس معلوم بشه..
بعد از یک سال همه چی بهم ریخت دیگه نمی تونستم تحملش کنم از بوی تنش از موهاش از قدبلندش از آغوشش که توش گم می شدم از دست هاش از بوسه هاش ..... حالم بد می شد مطمئنن بخاطر حرف های پسر خاله محترم"مهبد" بود که اومده بود سرکشی.
مهبد بهم نزدیک شد بیشتر از اون که فکرش رو می کردم. بدگویی از آریا و ابراز علاقه اش داشت دیوونه ام می کرد؛ گول خوردم. مهبد پسر محبوب فامیل بود و آریا بالعکس. دیگه تو مشت های مهبد بودم.
می خواستم تنها باشم، واسه دیدن آریا لحظه شماری نمی کردم، از خونه مامان بزرگ بدم می اومد، هر روز بهش دروغ می گفتم. گریه می کرد، التماس هاش تمومی نداشت؛ به هر کاری دست می زد برای اثبات کردن عشقش، شکست رو تو چشماش میدیدم. لجاجت و سمجی اش کلافه ام کرده بود به تنها چیزی که فکر می کردم تنهایی بود، عذاب وجدان داشتم، خرد شدن پسری با دو متر قد و نود و پنج کیلو وزن یکم غیر قابل تصور بود برام. کاپیتان تیم ملی نوجوانان والیبال تبدیل شد بود به یه پسر عاجز و درمونده که خودشو حبس کرد بود تو خونه مامان بزرگ.
من هم فرار کردم از اون همه سماجت از اون همه التماس از مهمونی های خونه مامان بزرگ؛ از ساعت مامان بزرگ؛ از سرزنش دوستام، از عذاب وجدان، از همه ................ رفتم خونه عمه که تازه مرحوم شده بود اونجا تنها بودم؛ هیچ کس نبود یه حیاط بزرگ با یه حوض بزرگ با یه عالمه درخت کاج و یه عالمه کلاغ، ولی نتونستم از تلفن هاش فرار کنم، تا اینکه ساکت شد. دیگه ندیدمش نه جلو در کلاس نه دانشگاه و نه کتابخونه، نفهمیدم چی آرومش کرد. بعد از یک ماه برگشتم خونه. همه چیز عادی شده بود فقط تو مهمانی های خانوادگی می دیدمش، از نگاهش نفرت رو می خوندم، حالا دیگه به جای اون همه عشق پر شده بود از نفرت...
برام گنگ بود که چرا آریا ساکت شد. یک روز ازهمون روزهایی که تو اون خونه خودم رو حبس کرده بودم. مهبد زنگ زد تو اوج حرف زدن صدای آریا رو شنیدم پشت تلفن؛ فحش می داد به من؛ تازه فهمیدم که مهبد باهام چه کرده بود تازه فهمیدم که توی چه بازی شده بودم عروسک.
مردم؛ زنده شدم. از همه بدم می اومد، سه ساعت تموم توی آب سرد حوض شنا کردم.
بارها سرزنش شدم؛ همه نکوهشم می کردند ، هر کدوم از بچه های فامیل رو که می دیدم زیر رگبار حرف های تند و داستان هایی از خیانت می رفتم. همه بهم بی اعتماد بودند تا جایی که مجبور به کم کردن رفت و آمد با همه شون شدم! شده بودم مظهر خیانت. من هیچ قولی نداده بودم و مطمئنن یک روز باید اون رابطه تموم می شد. پس چرا این همه سرزنش و نکوهش.
سه سال از اون روزها می گذره. مهبد رو می بخشم به امید اینکه آریا منو ببخشه.
همه این روزها رو فراموش کرده بودم تا دیشب که برای نامزدی آریا دعوت شدیم.
